Pod drzewem wierzbowym (Duńska bajka)

Bajki ludowe, Duńskie bajki ludowe347

Region okrągły miasteczko Kjöge jest bardzo ponury i nagi. Miasto na pewno leży nad brzegiem morza, który jest zawsze piękny, ale właśnie tam może być piękniejsze niż to: wszystko wokół są płaskie pola i jest to daleko do lasu. Ale kiedy jest bardzo dużo w domu, zawsze znajduje coś pięknego, a

coś, co długo na najbardziej urocze miejsce na świecie

, która jest dla nas dziwna. Przyznajmy, że przez najwyższą granicę małego miasta, gdzie niektóre pokorne ogrody spódnice spódnicy, które spada w morze, musi być bardzo ładna latem; I to była opinia na temat dwóch dzieci z sąsiednich domów, którzy grali tam

, i zmuszając drogę przez krzaki agrestowe, aby dostać się do siebie.

w jednym z ogrodów stał starszy drzewo, aw innej starej wierzbie, a pod tym ostatnim dzieci byli szczególnie bardzo lubią grać; Pozwolono im się tam grać, a także, a drzewo stało blisko strumienia i mogą łatwo mieć upadły do ​​wody. Ale oko Boga zegarki nad małymi; Gdyby tego nie zrobili byli źle. A ponadto byli bardzo ostrożni w odniesieniu do wody; W rzeczywistości chłopiec był tak bardzo, boi się tego, że nie mogli zwabić go w morze latem,

Kiedy pozostałe dzieci rozpryskują się w falach. W związku z tym był słynny I wyśmiewali się, i musiał znieść jeerowanie i kpina najlepiej jak potrafi. Ale niegdyś Joanna, mała dziewczynka sąsiada, marzyła, że ​​płynęła w łodzi, a Knud

Wacił, by dołączyć do niej, aż woda wzrosła, pierwsza na szyję, a następnie potem zamknięta na głowie, aby całkowicie znikał. Mogą teraz iść do wody, powiedział, że Joanna marzyła. Z pewnością nigdy nie naliczył pomysł na praktykę, ale sen był jego wielkim przewodnikiem dla tego wszystkiego.

ich rodzice, którzy byli biednymi ludźmi, często wziął herbatę, a Knud

i Joanna Zagrano w ogrodach i na drodze, gdzie obok przypisującego rowu sadzono rzędu wierzbów; Te drzewa, z ich ankietnymi bluzkami, na pewno nie wyglądały pięknie, ale nie były tam w przypadku ornamentu, ale do użycia. Stare drzewo wierzby w ogrodzie

było dużo handsomer, a więc dzieci lubią siedzenie

pod nim. W samym mieście było wielkie miejsce, a w czasie targów to miejsce było pokryte przez całe ulice namiotów i kabin, zawierających jedwabne wstążki, buty i wszystko, co

osoba może sobie życzyć. Było wspaniałe tłoczenie, a ogólnie pogoda była deszczowa; Ale nie zniszczył zapachu miodowych ciast i piernika, z których był pełny kabina; I najlepszy z tego był, że człowiek, który trzymał tę kabinę, przyjechał każdego roku, aby zamieścić w czasie targów w mieszkaniu małego ojca Knuda. W związku z tym nastąpiło prezent od bitwy piernika w każdej chwili, a potem, a oczywiście Joanna otrzymała część prezentu. Ale być może najbardziej uroczącą rzeczą była, że ​​rozdający piernikowy dealer wiedział wszystkie opowieści, a nawet może odnosić historię o swoich żywych ciastach; I pewnego wieczoru, w szczególności opowiedział o nich historię, co stanowiło tak głębokie wrażenie na dzieci, których nigdy nie zapomnieli; I dla tego przyczyny jest być może wskazany, że powinniśmy go również usłyszeć, zwłaszcza, zwłaszcza historia nie jest długi.

"Na pokładzie sklepu" – powiedział: "Leń Dwa piernikowe ciasta, jeden w kształcie mężczyzny z kapeluszem, drugą dziewicą bez maski; <

Oba ich twarze znajdowały się na boku, która była najwyżej, ponieważ miały być spojrzenie na tej stronie, a nie na drugim; I rzeczywiście, większość ludzi ma korzystną stronę, z której powinny być oglądane. Na lewej stronie człowiek nosił gorzki migdał – to było jego serce; Ale z drugiej strony ma dziewicę, było ciasto miodowe. Zostały umieszczone jako próbki na pokładzie sklepu, a pozostały tam długi czas, w ostatniej mili

zakochali się w sobie, ale nie powiedzieli drugiego, jak również powinni zrobić, jeśli oni spodziewał się niczego, żeby się z tym przyszedł.

"" On jest mężczyzną, a zatem musi mówić najpierw "- pomyślała; Ale czuł się dość zadowolony, ponieważ wiedziała, że ​​jej miłość została zwrócona.

"Jego myśli były znacznie bardziej ekstrawaganckie, podobnie jak zawsze w przypadku mężczyzny. Marzył, że był prawdziwym chłopcem ulicy, że miał cztery własne grosze, i że kupił dziewicę i zjadł ją.

, więc leżąc na pokładzie sklepu przez kilka tygodni i tygodni, i dorośli suche i twarde, ale myśli dziewicy stały się coraz bardziej łagodniejsze i młodsze.

"" Wystarczy dla mnie, że mieszkałem z nim na tym samym stole, '

powiedziała i pękała! Złamała się w dwóch.

"Historia, a tutaj są, obaj – powiedziała w konkluzji. "Są niezwykłe za ciekawą historię,

i ich cichej miłości, która nigdy nie przyszła do niczego. A tam są dla ciebie! " I tak mówiąc, dał Joannę człowieka, który był jeszcze

całym, a Knud dostał złamaną panień Ale dzieci były tak bardzo pod wrażeniem historii, że nie mogli przywołać odwagi do jedzenia

miłośników.

w dniu następnego dnia wyszli z nimi do kościół, i

Usiadłem przez ścianę kościoła, która jest pokryta, zimą i latem, z największą bluszczem jak z bogatym dywanem. Tutaj stali dwóm ciastem figurek w słońcu wśród zielonych liści i opowiedziała historię grupie innych dzieci; Powiedzieli im o cichej miłości

, które nie doprowadziły do ​​niczego. Nazywano go _love_, ponieważ historia była taka piękna, na tym, że wszyscy się zgodzili. Ale kiedy odwrócili się, by znów spojrzeć w parę piernikową, wielki chłopak, z pseł, zjadł złamaną panieńską. Dzieci płakały o tym, a potem – prawdopodobnie

, że biedny kochanek może nie zostać pozostawiony na świecie samotne, a

opuszczone – go też go jedli; Ale nigdy nie zapomnieli historii.

Dzieci były zawsze razem przez starsze drzewo i pod wodą, a mała dziewczynka śpiewała najpiękniejsze piosenki z głosem

, który był jasny jak dzwon. Knun, z drugiej strony nie miało notatki muzyki w nim, ale znał słowa piosenek, a przynajmniej przynajmniej było coś. Ludzie z Kjöge, nawet do bogatej żony bramkarza fantazyjnego, stała wciąż i słuchała, gdy Joanna Sang. "Ma bardzo słodki głos, tej dziewczynki", powiedzieli.

Były to wspaniałe dni, ale nie mogli trwać kiedykolwiek. Największa sąsiedzi byli już sąsiadami. Matka Małej Maiden była martwa, a ojciec zamierzał ponownego wyjmowania, w stolicy, gdzie On

obiecał żyć jako posłaniec, który miał być bardzo dwoma lukratywnymi biurem. A sąsiedzi oddzielali się zalutnie, dzieci, dzieci płacząc serdecznie, ale rodzice obiecali, że powinni przynajmniej napisać do siebie raz w roku.

[ilustracja: niegrzeczny chłopiec, który zjadł Gingerbread Maiden.]

i Knun był związany uczeń do szewca, ponieważ wielki chłopak mógłby być wolny dłużej; A co ponadto został potwierdzony.

Ach, jak chętnie w tym dniu uroczystości byłby w Kopenhadze z małą Joanną! Ale pozostał w Kjöge i nigdy nie był jeszcze w Kopenhadze, choć małe miasteczko ma tylko pięć duńskich mil daleko od stolicy; Ale daleko przez zatokę, kiedy niebo

było jasne, Knun widział wieże w oddali, a w dniu jego potwierdzenia mógł wyraźnie zobaczyć Złotego Krzyża na głównym Kościele Kościele błyszczące Słońce.

Ach, jak często jego myśli były z Joanną! Czy ona myślała o nim?

tak. W kierunku świąt Bożego Narodzenia przyszedł literę od ojca do rodziców Knud, aby powiedzieć, że stają się bardzo dobrze w Kopenhadze, a zwłaszcza może Joanna oczekuje na genialną przyszłość na siłę jej dobry głos. Była zaangażowana w teatr, w którym ludzie śpiewają, i już zarabiali trochę pieniędzy, z których wysłała jej drogich sąsiadów Kjöge dolara dla Merry'ego

Wigilię Bożego Narodzenia. Mieli pić swoje zdrowie, miała się dodać w

Postscript, aw tym samym Postsscriptowym stał dalej: "Miło

powitanie do Knud."

Cała rodzina płakała: a jednak to wszystko było bardzo przyjemne; Byli to radosne łzy, które rzucają. Myśli Knuda były zajęte co dzień z Joanną; a teraz wiedział, że też o nim pomyślała: a

bliżej czasu nadszedł, gdy jego praktyka byłaby skończona, tym bardziej wyraźnie wyglądało mu, że bardzo lubił Joannę, i że
Musi być jego żoną; A kiedy o tym pomyślał, uśmiech przyszedł na jego ustach, a on wyciągnął wątek dwa razy szybciej, jak poprzednio, a nacisnął ją na jego stopę na pasek do kolan. Prowadził Cowieca daleko w jego palec, ale nie dbał o to. Zdecydował się nie grać w dziwnego kochanka, ponieważ dwa piernikowe ciastki: historia powinna nauczyć go lekcji.

A teraz był podróżnym, a jego plecak był pakowany Gotowy na jego podróż: długość, po raz pierwszy w swoim życiu, miał iść do Kopenhagi, gdzie mistrz już na niego czekał. Jak bardzo się cieszę, Joanna! Miała obecnie siedemnaście lat, a on dziewiętnastu.

już w Kjöge chciałeś kupić dla niej złoty pierścionek; ale on

wspomniał, że takie rzeczy miały być znacznie lepsze w Kopenhadze. miasto jego narodzin. Liście

spadły z drzew, a on przybył do jego nowego mistrza w metropolii mokre do skóry. Następna niedziela miał zapłacić wizytę wobec ojca Joanny. Nowe ubrania czeladnika zostały wywołane,

, a nowy kapelusz z Kjöge został umieszczony, co stało się bardzo dobrze,

, aż do tego czasu miał tylko czapkę. I znalazł dom, którego

poszukiwany, a zamontowany lot po lotach schodów, aż stał się niemal Giddy. Było to dla niego straszne, aby zobaczyć, jak ludzie mieszkali spiętrzone na jeden nad drugim w strasznym mieście.

Wszystko w pokoju miał pomyślny wygląd, a ojciec Joanny

otrzymał go bardzo uprzejme. Do nowej żony był nieznajomym, ale ona

potrząsnął rękami z nim i dał mu trochę kawy.

"Joanna będzie zadowolona z cię widzieć" – powiedział Ojciec: "Dorosłeś

dość miły młody człowiek. Widzisz ją obecnie. Jest dziewczyną, która największa raduje się z moim sercem, a proszę Boga, będzie się cieszyć jeszcze więcej. Ona

ma teraz własny pokój i płaci nam czynsz za to. " A Ojciec zapukał całkiem grzecznie przy drzwiach, jakby był gościem, a potem oni

wszedł.

Ale jak ładnie wszystko było w tym pokoju! Taki apartament był z pewnością nie można znaleźć we wszystkich KJÖGE: Królowa sama nie mogła być bardziej uroczo złożona. Były dywany, były zasłony okienne

dość aż do podłogi, a wokół były kwiatami i zdjęciami oraz lustro, w którym było niemal niebezpieczeństwo, że odwiedzający może krok, na to był tak duży jako drzwi; I było nawet aksamitne krzesło.

Knun zobaczył to wszystko w skrócie: a jednak nie widział tylko Joannę. Ona

była dorosła dziewica, zupełnie różni się od tego, co Knun sprzyja jej,

i piękniej. We wszystkich Kjöge nie było dziewczyny takiej jak ona. Ale to było tylko na chwilę, a potem rzuciła się do niego, jakby go pocałowała. Tak naprawdę nie zrobiła tego, ale była bardzo blisko. Tak, była z pewnością radowała się w przybyciu przyjaciela swojej młodości! Łzy były w jej oczach; I miała wiele do powiedzenia, a wiele pytań do umieszczenia w odniesieniu do wszystkich, od rodziców Knuda do starszego drzewa i wierzby, które

ona nazywała starszą matką i wierzbą-ojcem, jakby byli człowiekowi

istot; I rzeczywiście mogą przechodzić jako takie, podobnie jak ciasta piernikowe; I z nich też mówił, a ich milczącego

miłość i jak mieli leki na pokładzie sklepu i podzielić w dwóch i

, a potem roześmiała się bardzo serdecznie; Ale krew zamontowana w policzkach Knuda, a jego serce rytm gruby i szybko.

nie, w ogóle nie wzrosła. I to było przez niej – zauważył go dobrze – że jej rodzice zaprosili go, by pozostali z nimi całym wieczorem; I wylała herbatę i dała mu kubek z własnymi rękami; a potem wzięła do nich książkę i czytała na głos, a wydawało się, że Knudy, że to, co ona

czytała, była chętnie o sobie i jego miłości, bo dopasowała się tak dobrze z jego myślami; A potem śpiewała prostą piosenkę, ale przez jej śpiewającego

stało się jak historia i wydawała się być wydzielaniem jej bardzo

serce. Tak, na pewno polubała Knud. Łzy poczuły swoje policzki – nie mógł ich powstrzymać, ani nie mógł mówić ani jednego słowa:

wydawał się sam, jakby uderzył głupio; A jednak nacisnęła sobie rękę i powiedział,

"Masz dobre serce, Knud – pozostań zawsze tak jak teraz."

To był wieczór niezmiennych zachwycać Knud; Aby spać po tym, że

był niemożliwy, a odpowiednio Knun nie spał.

na rozstanie, ojciec Joanny powiedział: "Teraz nie zapomnisz nas

! Nie pozwól, aby całała zima iść, nie kiedyś przyjdziemy do nas, zobacz nas ponownie; " Dlatego też mógł bardzo dobrze iść dalej w niedzielę i rozwiązany. Ale każdego wieczoru, gdy godziny pracy – i pracowali przez Candlelight tam – Knun wyszedł przez miasto: Wszedł na ulicę, w której mieszkał Joanna, i spojrzał na jej okno; Było prawie zawsze oświetlone, a jeden wieczór mógł zobaczyć cień swojej twarzy dość wyraźnie na zasłonie – i to było wspaniały wieczór dla niego. Żona jego mistrza nie podobała się każdego wieczorem za granicą, jak ją wyraziła; a ona potrząsnęła sobie głową; Ale mistrz uśmiechnął się tylko.

"Jest tylko młodym facetem", powiedział Br>powiedz jej, jak całkowicie panuje w moim sercu i duszy, a ona musi być moją małą żoną. Wiem, że jestem tylko biednym czeladnikiem szewcem, ale będę pracować i staram się – tak, powiem jej tak. Nic nie przychodzi

cichej miłości: dowiedziałem się, że od ciast."

i niedziela przyjechała, a Knud wymyślił się; Ale, pecha, że ​​wszyscy byli zaproszeni na ten wieczór i byli zobowiązani do powiedzenia mu

. Joanna przycisnęła rękę i powiedział,

"Czy byłeś kiedyś w teatrze? Musisz iść raz. Będę śpiewać w środę, a jeśli masz czas tego wieczoru, wyślę ci bilet; Mój ojciec wie, gdzie żyje twój mistrz."

Jak to miło było! W środę w południe otrzymał zapieczętowany papier, bez napisanych słów; Ale bilet był tam,

, a wieczorem Knud poszedł do teatru po raz pierwszy w swoim życiu. A co on widział? Widział Joannę i jak uroczy i jak piękna, wyglądała! Była na pewno poślubiła nieznajomego, ale

, że wszystko było w sztuce – coś, co było tylko uwierzyć, a także Knun wiedział bardzo dobrze. Gdyby był prawdziwy, pomyślał, że nigdy nie byś miał serce, aby wysłać mu bilet, który może pójść i zobaczyć.

i wszyscy ludzie krzyknęli i oklaskiwali, a Knud krzyknął "Hurra!"

Nawet król uśmiechnął się do Joanny i wydawał się zachwycić. Ach, jak wygląda mały Knud! Ale potem kochał ją tak drogo i pomyślał, że

, którą go kochała; Ale to dla mężczyzny mówił pierwsze słowo, a także Gingerbread Maiden w historii dziecka nauczył go: a tam

był dla niego wielki interes w tej historii.

tak Wkrótce w niedzielę przyszedł, wrócił ponownie. Czuł się tak, jakby idzie na kościół. Joanna była sama i odebrała go – nie mogłaby się stać na szczęście. "Dobrze jest, że przychodzisz", powiedziała.

"Miałem pomysł na wysłanie mojego ojca, tylko poczułem prezent

, że byłbyś tu dziś wieczorem; Bo muszę ci powiedzieć, że zaczynam we Francji w piątek: Muszę tam iść, jeśli stał się skuteczny."

Wydawało się, że Knudy, jakby cały pokój był wirujący i okrągły

z nim. Czuł się tak, jakby jego serce byłaby obecnie wybuchła: żadna łza róża

do jego oczu, ale wciąż łatwo było zobaczyć, jak był smutny, ale

"Ty uczciwa, wierna dusza!" zawołała; a te słowa jej

poluzował język Knuda. Powiedział jej, jak nieustannie ją kochał, a także, że musi stać się jego żoną; A jak to powiedział, widział Joannę

zmianę koloru i obrócić blado. Pozwoliła jej spadać i odpowiedziała, poważnie i żałośnie,

"Knun, nie rób siebie i mnie nieszczęśliwy. Zawsze będę dobra siostra dla ciebie, którą możesz zaufać, ale nigdy nie będę niczego więcej. A ona narysowała jej białą rękę na gorącym czole. Megmoth wszedł do pokoju; A Joanna powiedziała szybko,

"Knun jest dość niepoczynny, ponieważ odchodzę. Przyjdź, bądź mężczyzną, "

ona kontynuowała i położyła rękę na ramieniu; i wydawało się, że mówili o podróży i nic więcej. "Jesteś dzieckiem", dodała; "Ale teraz musisz być dobry i rozsądny, podobnie jak jesteś pod drzewem wierzbowym, kiedy byliśmy oboje dzieleniem" Kurs, a jego myśli były jak luźny nitek trzepotliwy do i do wiatru. Został, choć nie mógł pamiętać, czy poprosiła go o pobyt; I była miła i dobra, i wylała do niego herbatę, a

śpiewał do niego. Nie miała starego tonu, a mimo to było wspaniale

piękne i sprawiło, że jego serce czuł się gotowy do wybuchu. A potem

rozstali się. Knun nie zaoferował jej dłoni, ale chwyciła go i powiedziała,

"Z pewnością uścisnęcie dłoni swojej siostry na rozstanie, stare

i Uśmiechnęła się przez łzy, które toczą się nad jej policzkami,

, a ona powtórzyła słowo "bracie"-i na pewno było dobre pocieszenie w tym – a zatem rozstali się.

popłynęła. Do Francji i Knud wędrował o błotnistych ulicach w Kopenhadze. Drugi dziennik w warsztacie zapytali go, dlaczego poszedł tak ponuro i powiedział mu, że powinien pójść i bawić się z nimi, bo był młodym facetem.

i poszli z nim do pokoi tanecznych. Widział tam wielu przystojnych dziewczyn, ale na pewno nie taki jak Joanna; I tutaj, gdzie <

pomyślał, żeby ją zapomnieć, stała bardziej żywo niż kiedykolwiek przed oczami jego duszy. "Niebo daje nam siłę na świetną ofertę, jeśli jesteśmy bardzo staranymi, próbując zrobić jak najlepiej," powiedziała; a święte myśli wszedł do jego umysłu i złożył ręce. Skrzypce grały, a dziewczyny

tańczyła runda w kręgu; I był bardzo zaskoczony, ponieważ wydawało się, że go, jakby był w miejscu, do którego nie powinien przywieźć

Joanna – bo była tam z nim, w jego sercu; I odpowiednio, wszedł. Przeszedł przez ulice, i minęł domem, gdzie

miała mieszkanie: było tam ciemno, ciemno, ciemno, i puste, a także samotne. Świat poszedł na jego kurs, ale Knud realizował swój samotny sposób, niewielkie.

Nadszedł zimę, a strumienie zostały zamrożone. Wszystko wydawało się, że jest przygotowującym się do pochówku. Ale kiedy wróciła wiosna, a pierwsza parówka była na początku, tęsknota chwyciła go, aby odejść, daleko, daleko na świat, ale nie do Francji. Więc pakował jego plecak i wędrował z dalekim do niemieckiej ziemi, od miasta do miasta, bez odpoczynku lub pokoju;

, a nie dotarł do chwalebnego starego miasta Norymbergi, że mógł opanować jego niespokojny duch; W Norymberdze, dlatego <

postanowił pozostać.

Norymberga to wspaniałe stare miasto i wygląda jak gdyby wycięto starą książkę o zdjęciu. Ulice wydają się rozciągać się po prostu, jak proszę. Domy nie lubią stojące w regularnych szeregach.

Gables z niewielkimi wieżami, araberekami i filarami, zaczynają się nad szlakiem

, a z dziwnych dachów szczytowych dziobek wodnych, tworzonych jak

Dragons lub świetnie Szczupłe psy, rozciągają się daleko na ulicę.

Tutaj w miejscu stał Knun, ze swoim plecakiem na plecach. On

stał o jednej ze starych fontann, które są ozdobione wspaniałymi figurami brązowymi, biblijnymi i historycznymi, wznoszącymi się między tryskającymi strumieniami wody. Ładna służba pokojówka po prostu wypełniała jej wiadra, a ona dała Knudowi orzeźwiającego projekt; A ponieważ jej ręka była pełna róż, dała mu jeden z kwiatów, a on zaakceptował go jako dobry omen.

z sąsiedniego kościele szczepy narządu brzmi :

wydawali mu się tak znajomy jak tony narządu w domu w Kjöge; I poszedł do wielkiej katedry. Światło słoneczne strumieniowe przez witrażowe okna, między dwoma wysokimi smukłymi filarami. Jego Duch stał się modliłym, a pokój powrócił do swojej duszy.

i poszukiwał i znalazł dobry mistrza w Norymberdze, z którym przebywał, w którym domu nauczył się języka niemieckiego.

Stary fosy wokół miasta został przekształcony w szereg małych ogrodów kuchennych; Ale wysokie ściany stoją jeszcze, z ciężkimi wieżami. Ropemaker zwraca się jego linami w galerii lub chodzić zbudowany z drewna, w mieście ściana, gdzie starsze krzewy wyrastają z rozpadków

i pęknięć, rozprzestrzeniając ich zielone gałązki nad małymi niskimi domami

poniżej; I w jednym z tych zamieszek, z którymi Knud

pracował; I nad małym oknem Garret, na którym Knud siedział starszy

pomachał jej gałęzie.

Tutaj mieszkał przez lato i zimę; Ale kiedy nadszedł wiosnę, znowu, może go już znieść. Starszy był w rozkwicie, a jego zapach przypomniał mu do domu, że z powrotem w ogrodzie w Kjöge; I dlatego, że Knun odszedł od swojego mistrza, a

mieszkał z innym, dalej w mieście, ponad którego domu nie ma starszych

Bush.

Jego warsztat był dość blisko jednego ze starych Kamienne mosty, o niskiej młynom wodnym, który zawsze pośpieszył i spieniły. Bez, przewrócił ryczącą

strumień, obruszony przez domy, których starzy zepsute szczyty wyglądały na gotową do przewrócenia do wody. Żaden Starszy wzrósł tutaj – nie było nawet kwiatu z małym zieloną rośliną; Ale naprzeciwko warsztatu

stał wspaniałe stare wierzbowe drzewo, które wydawało się, że stają się szybko do domu, a także strach przed przeniesieniami przez wodę, a która wyciągnęła się na jej gałęzie nad rzeką, Tak jak wierzba w Kjöge rozprzestrzeniła się jego ramiona na strumieniu przez ogrody tam.

Tak, z pewnością zniknął z "starszego matki" do "Willow" " Drzewo tutaj miał coś, zwłaszcza na świetle księżyca

wieczorem, które poszło prosto do jego serca – i że coś nie było w świetle księżyca, ale w samym starym drzewie.

mimo to, on nie mógł pozostać. Dlaczego nie? Zapytaj Willow Tree, zapytaj

Kwitnących starszych! I dlatego pożegnał się ze swoim mistrzem w Norymberdze i podróżował dalej.

do nikogo mówił o Joannie – w jego sekretnym sercu ukrył swój smutek; I pomyślał o głębokim znaczeniu w starej dziecięcej historii

dwóch ciast. Teraz zrozumiał, dlaczego mężczyzna miał gorzki migdałowy w jego piersi – sam przez siebie czuł się z goryczą; I Joanna, która była zawsze tak delikatna i życzliwa, została wpisana przez ciasto miodowe. Pasek

jego plecaku wydawał się tak mocno przez jego klatkę piersiową, którą mógłby być ledwo oddychać; Rozluźnił go, ale nie został zwolniony. Widział, ale na pół świata wokół niego; Druga połowa go nosiła, a

w sobie. I dlatego stał z nim A teraz jego myśli zostały odwrócone bez, a łzy pojawiły się w jego oczach.

Alpy pojawiły się do niego jako złożone skrzydła Ziemi; Jak, jeśli <

byli rozwinąć się i wyświetlać swoje różnorodne zdjęcia czarnych lasów, wodach pieniących, chmur i mas śniegu? W ostatnim czasie, pomyślał, świat podnosi swoje wspaniałe skrzydła, i zamontuj w górę w kierunku nieba i wybuchła jak bańka mydła w spojrzeniu najwyższego!

"Ach" westchnął, "że przyszedł ostatni dzień!"

cicho wędrował przez ziemię, która wydawała się mu jako sadowa przykryta miękką murawą. Z drewnianych balkonów z

mieści dziewczyny, które siedzili z koronkowymi, podnosząc głową skinął głową;

szczyty gór świeciły w czerwonym słońcu wieczoru;

i kiedy zobaczył zieleń Jeziora lśniącymi wśród ciemnych drzew, pomyślał o wybrzeżu przy zatoce Kjöge, i było tęsknotę za jego bosomem, ale nie było bólu nie więcej.

tam, gdzie Ren rolki dalszy jak wielki balowy, a wybuchy,

i zmienia się na śnieg-białe, lśniące, masy podobne do chmur, jak gdyby powstały tam chmury, z tęczami trzepotającymi jak

luźne zespół nad nimi; Tam pomyślał o młynie wodnym w Kjöge, wraz z pędzącą, piankową wodą.

Chętnie pozostałby w spokojnym mieście Repenish, ale tu też

byli zbyt wielu starszych drzew i wierzby, a zatem podróżował,

nad wysokimi, potężnymi górami, przez rozbite ściany skały, a także na drogach, które przygnębiają się jak gniazda jaskółek do góry. Wodne wody spienione w głębinach, chmury były pod nim, a on

podszedł nad ostarstwami, alpejskimi różami i śniegiem, w ciepłym letniem, a słońcem; I mówiąc pożegnanie na ziemiach północy, przeszedł na cień kwitnących kasztanów, a przez winnice i pola

kukurydzy. Góry były ścianą między nim a wszystkimi wspomnieniem; I życzył go tak, żeby tak było Byli starą piątną parą, w których warsztaci pracował teraz. A dwóch starych ludzi stały się dość lubią cichego czelaka, który powiedział niewiele, ale

obracał się tym bardziej i poprowadził pobożne życie chrześcijańskie. Samemu sobie również wydawało się, że niebo podniósł ciężkie obciążenie z serca.

Jego ulubioną rozrywką miała się teraz zamontować Zostały utworzone z śniegu swojej rdzennej ziemi, zmodyfikowanej na dachy, i pinakle i zdobione otwarte hale: z każdego rogu i każdego punktu białe posągi uśmiechnęły się na nim. Nad nim był błękitne niebo, pod nim miasto i szeroko rozprzestrzeniające się równiny Lombardowe, oraz w kierunku północnego gór Wysokich gór odzianych z wieczystym śniegiem; I pomyślał o Kościołowi w Kjöge, z czerwonymi, bluszczem ścianami, ale nie miał długo pójść

Miał tu rok, a trzy lata minęły, odkąd wyjechał do domu, kiedy pewnego dnia jego mistrz zabrał go do miasta, nie do Cyrku, w którym wystawili się jeźdźcy, ale do Opery, Gdzie była hala

Warto zobaczyć. Było siedem kondygnacji, od każdego z których piękne

Silken zasłony zawieszone, a z ziemi do zawroty głowy

dachu Sat eleganckie panie, z bukietami kwiatów w swoich rękach, jakby one Byli w piłce, a panowie byli w pełnej sukni, a wielu z nich ozdobiona złotem i srebrem. Było tam tak jasne jak w błyskotliwym słońcu, a muzyka przewróciła się wspaniale przez budynek. Wszystko było o wiele bardziej wspaniałe niż w teatrze w Kopenhadze, ale potem Joanna tam była i – czy to może być? Tak,

było jak magia – była tu także! dla róży kurtyny, a Joanna

pojawiła się, ubrana w jedwabiu i złoto, z koroną na głowie: <

śpiewała, jak myślał, ale aniołowie mogli śpiewać i przyszedł do przodu,

przód sceny i uśmiechnął się, gdy tylko Joanna może się uśmiechnąć i spojrzał prosto w Knud. Biedny Knun przejął swoją rękę Mistrza i zawołał głośno, "Joanna!" Ale nikt nie słyszał, ale mistrza,

, który skinął głową głową, bo głośna muzyka brzmiał nad wszystkim.

"Tak, tak, jej imię jest Joanna" – powiedział Mistrz; I wyciągnął drukowaną drukowaną Playbill i pokazał Knud jej imię – na pełne imię było tam drukowane.

Nie, to nie był sen! Wszyscy ludzie brawo i rzucili wieńce

i kwiaty do niej, a za każdym razem, gdy odszedła, nazywali ją z powrotem, więc tak, że zawsze idzie i przychodzi.

na ulicy Ludzie tłoczyli się wokół jej wózka i wyciągnęli go w triumfie. Knun był w najważniejszym wierszu i krzyknął jak radośnie jak

; A kiedy wózek zatrzymał się przed jej wspaniale oświetloną domem, Knud stał blisko drzwi wózka. Lot otwartego,

i wyszła: światło spadło na swoją drogą twarz, jak się uśmiechnęła,

i uprzejmy gest podziękowania i pojawił się głęboko poruszony. Knun

wyglądała prosto w twarz, a ona spojrzała w jego, ale ona nie znała go. Człowiek, z gwiazdą błyszczącą na piersi, dał jej ramię – i wyszeptał o tym, że dwa były zaangażowane.

wtedy Knud wrócił do domu i pakował jego plecak. Został zdecydowany wyjść z powrotem do własnego domu, starszy i wierzby-AH, pod drzewem wierzbowym! Całe życie jest czasami żył w jednej godzinie.

Stara para błagała go, aby pozostać, ale żadne słowa nie mogłyby wywołać go do pobytu. Był na próżno, powiedzieli mu, że zima przychodziła i wskazała, że ​​śnieg spadł już w górach; Powiedział, że może mieć marszu, z jego plecakiem na plecach, w następstwie wózka w zwolnionym tempie, dla którego musieliby oczyścić ścieżkę.

Więc poszedł w kierunku gór i maszerowali je i w dół. His strength was giving way, but still he saw no village, no

house; he marched on towards the north. The stars gleamed above him,

his feet stumbled, and his head grew dizzy. Deep in the valley stars

were shining too, and it seemed as if there were another sky below

him. He felt he was ill. The stars below him became more and more

numerous, and glowed brighter and brighter, and moved to and fro. It

was a little town whose lights beamed there; and when he understood

that, he exerted the remains of his strength, and at last reached the

shelter of a humble inn.

That night and the whole of the following day he remained there, for

his body required rest and refreshment. It was thawing; there was rain

in the valley. But early on the second morning came a man with an

organ, who played a tune of home; and now Knud could stay no longer.

He continued his journey towards the north, marching onward for many

days with haste and hurry, as if he were trying to get home before all

were dead there; but to no one did he speak of his longing, for no one

would have believed in the sorrow of his heart, the deepest a human

heart can feel. Such a grief is not for the world, for it is not

amusing; nor is it even for friends; and moreover he had no friends–a

stranger, he wandered through strange lands towards his home in the

north.

It was evening. He was walking on the public high-road. The frost

began to make itself felt, and the country soon became flatter,

containing mere field and meadow. By the road-side grew a great willow

tree. Everything reminded him of home, and he sat down under the tree:

he felt very tired, his head began to nod, and his eyes closed in

slumber, but still he was conscious that the tree stretched its arms

above him; and in his wandering fancy the tree itself appeared to be

an old, mighty man–it seemed as if the “Willow-father” himself had

taken up his tired son in his arms, and were carrying him back in

Zostaw komentarz!

Komentarz zostanie opublikowany po weryfikacji

Możesz zalogować się za pomocą swojej nazwy użytkownika lub zarejestrować się na stronie.