Bambus i żółw (Chińska bajka)

Bajki ludowe, Chińskie bajki ludowe525

Grupa odwiedzających oglądała zabytki w Hsi Ling. Właśnie przeszli Świętą Drogą między ogromnymi kamiennymi zwierzętami, kiedy Bambus, mały dwunastoletni chłopiec, syn dozorcy, wybiegł z domu ojca, aby zobaczyć przechodzące mandarynki. Takiej parady wielkich ludzi nigdy wcześniej nie widział, nawet w dni świąteczne. Było tam dziesięć lektyk z tragarzami w ognistych kolorach, dziesięć czerwonych parasoli z długimi rączkami, każdy niesiony daleko przed swoim dumnym właścicielem, oraz długi szereg jeźdźców.

Kiedy ta gejowska procesja przeszła obok, Bamboo był prawie gotów płakać, ponieważ nie mógł biec za zwiedzającymi, gdy szli od świątyni do świątyni i od grobu do grobu. Ale niestety! ojciec kazał mu nigdy nie chodzić za turystami. „Jeśli to zrobisz, wezmą cię za żebraka, Bamboo”, powiedział sprytnie, „a jeśli jesteś żebrakiem, to twój tata też nim jest. Teraz nie chcą żebraków wokół królewskich grobowców”. Tak więc Bamboo nigdy nie zaznał przyjemności ścigania bogatych. Wiele razy wracał do małego domku z błota, prawie ze złamanym sercem, widząc, jak jego towarzysze zabaw biegają z radością za krzesłami wielkich mężczyzn.

W dniu, w którym rozpoczyna się ta historia, gdy ostatni jeździec zniknął z pola widzenia wśród cedrów, Bamboo spojrzał w górę w kierunku jednego z mniejszych budynków świątynnych, których opiekunem był jego ojciec. Był to dom, przez który właśnie prowadzono gości. Czy jego oczy mogły go oszukiwać? Nie, wielkie żelazne drzwi zostały zapomniane w pośpiechu chwili i stały szeroko otwarte, jakby zapraszając go do wejścia.

W wielkim podnieceniu pobiegł w stronę świątyni. Jakże często przyciskał głowę do krat i zaglądał do ciemnego pokoju, pragnąc i mając nadzieję, że kiedyś wejdzie do środka. A jednak ani razu nie otrzymał tej łaski. Niemal codziennie od dzieciństwa patrzył na wysoki kamienny szyb, czyli tabliczkę pokrytą chińskim pismem, która stała pośrodku wysokiego pokoju, sięgając prawie do dachu. Ale z jeszcze większym zdziwieniem jego oczy ucztowały na olbrzymim żółwiu pod spodem, na którego grzbiecie spoczywała kolumna. W Chinach można zobaczyć wiele takich tablic, wiele takich żółwi cierpliwie dźwiga swój ciężar kamienia, ale był to jedyny taki widok, jaki widział Bamboo. Nigdy nie był poza lasem Hsi Ling i oczywiście niewiele wiedział o wielkim świecie poza nim.

Nic więc dziwnego, że żółw i tablica zawsze go zadziwiały. Poprosił ojca o wyjaśnienie tajemnicy. „Dlaczego mają żółwia? Dlaczego nie lew czy słoń? Widział bowiem w parku kamienne figury tych zwierząt i uważał, że znacznie lepiej niż jego przyjaciel żółw potrafią nosić ciężary na grzbiecie. „Dlaczego to tylko zwyczaj”, odpowiedział jego ojciec – odpowiedź zawsze udzielana, gdy Bamboo zadawał pytanie, „po prostu zwyczaj”. Chłopiec próbował sobie to wszystko wyobrazić, ale nigdy nie był do końca pewien, czy ma rację, a teraz, radość wszystkich radości, miał wejść do samego pokoju żółwi. Z pewnością, wchodząc do środka, mógł znaleźć odpowiedź na tę zagadkę swojego dzieciństwa.

Bez tchu rzucił się przez drzwi, obawiając się co minutę, że ktoś zauważy otwarte bramy i zamknie je, zanim będzie mógł wejść. Tuż przed gigantycznym żółwiem upadł na małą kupkę na podłogę pokrytą kurzem na cal. Jego twarz była pokryta smugami, jego ubrania były na widoku; ale Bamboo nie przejmował się takimi drobiazgami. Leżał tam przez kilka chwil, nie śmiejąc się ruszyć. Potem, słysząc hałas na zewnątrz, wczołgał się pod brzydką kamienną bestię i przykucnął w wąskiej kryjówce, nieruchomy jak mysz.

„Tam, tam!” powiedział głęboki głos. „Zobacz, co robisz, wzniecasz taki kurz! Przecież mnie udusisz, jeśli nie będziesz ostrożny.

Mówił żółw, a mimo to ojciec Bamboo często powtarzał mu, że nie żyje. Chłopiec leżał drżąc przez minutę, zbyt przestraszony, by wstać i biec.

– Nie ma sensu tak się trząść, mój chłopcze – ciągnął głos, nieco łagodniejszy. „Przypuszczam, że wszyscy chłopcy są tacy sami – nie nadają się do niczego poza wzniecaniem kurzu”. Skończył to zdanie ochrypłym chichotem, a chłopiec widząc, że się śmieje, spojrzał z podziwem na dziwne stworzenie.

– Nie chciałem nic złego, przychodząc – powiedziało w końcu dziecko. „Chciałem tylko przyjrzeć się ci bliżej”.

„Och, to było to, hej? Cóż, to dziwne. Wszyscy inni przychodzą i patrzą na tablet na moich plecach. Czasami czytają na głos bzdury o zmarłych cesarzach i ich tytułach, ale nigdy nawet nie patrzą na mnie, na mnie, którego ojciec był jednym z wielkiej czwórki, która stworzyła świat”.

Oczy Bamboo błyszczały z podziwu. "Co! twój ojciec pomógł stworzyć świat? sapnął.

„Cóż, nie dokładnie mój ojciec, ale jeden z moich dziadków, a to sprowadza się do tego samego”, prawda? Ale posłuchaj! Słyszę głos. Opiekun wraca. Podbiegnij i zamknij te drzwi, aby nie zauważył, że nie zostały zamknięte. Wtedy możesz schować się tam w kącie, dopóki nie przejdzie. Mam ci coś więcej do powiedzenia.

Bambus zrobił, co mu kazano. Musiał wykorzystać całą swoją siłę, by wsunąć ciężkie drzwi na miejsce. Czuł się bardzo ważny, aby myśleć, że robi coś dla wnuka twórcy świata, i złamałoby mu serce, gdyby ta wizyta zakończyła się tak, jak się zaczynała.

Rzeczywiście, jego ojciec i inni dozorcy odeszli, nigdy nie śniąc, że ciężkie zamki nie zostały zapięte jak zwykle. Rozmawiali o wielkich ludziach, którzy właśnie odeszli. Wydawali się bardzo szczęśliwi i brzękali w dłoniach monetami.

– Teraz, mój chłopcze – powiedział kamienny żółw, kiedy głosy ucichły, a ze swojego kąta wyłonił się Bambus – może myślisz, że jestem dumny ze swojej pracy. Tutaj trzymam ten kawałek od stu lat, lubię podróżować. Przez cały ten czas, w dzień iw nocy, próbowałem wymyślić jakiś sposób na porzucenie mojej pozycji. Może to zaszczytne, ale możesz sobie wyobrazić, że nie jest to zbyt przyjemne”.

– Powinnam pomyśleć, że boli cię plecy – zaryzykował nieśmiało Bamboo.

"Ból pleców! No cóż, myślę że tak; plecy, szyja, nogi, oczy, bolą mnie wszystko, tęsknię za wolnością. Ale widzisz, nawet gdybym podskoczył i obalił ten pomnik, nie miałbym możliwości przedostania się przez te żelazne kraty” i skinął głową w stronę bramy.

– Tak, rozumiem – zgodził się Bamboo, zaczynając żal swojego starego przyjaciela.

– Ale teraz, kiedy tu jesteś, mam plan i myślę, że też jest dobry. Strażnicy zapomnieli zamknąć bramę. Co ma przeszkodzić mi w odzyskaniu wolności tej nocy? Ty otwierasz bramę, ja wychodzę, a nikt mądrzejszy”.

„Ale mój ojciec straci głowę, jeśli stwierdzą, że nie wypełnił swojego obowiązku, a ty uciekłeś”.

"O nie; Ani trochę. Możesz dziś wieczorem wsunąć mu klucze, zamknąć bramę po moim odejściu i nikt nie będzie wiedział, co się stało. Dlaczego rozsławi ten budynek. To nie zaszkodzi twojemu ojcu, ale dobrze mu zrobi. Tak wielu podróżników będzie chciało zobaczyć miejsce, z którego zniknąłem. Jestem za ciężka, by złodziej mógł ją porwać, a będą pewni, że to kolejny cud bogów. Och, będę się dobrze bawić w wielkim świecie.

Właśnie tutaj Bambus zaczął płakać.

„O czym ten głupi chłopiec szlocha?” szydził żółw. „Czy on jest tylko płaczącym dzieckiem?”

„Nie, ale nie chcę, żebyś szedł”.

„Nie chcesz, żebym szedł, co? Tak jak wszyscy inni. Jesteś fajnym facetem! Jaki masz powód, dla którego chcesz widzieć mnie tu przygniatanego przez resztę mojego życia z górą na plecach? Przecież myślałem, że mi żal, a okazuje się, że jesteś tak samo wredny jak wszyscy inni.

„Tu jest tak samotnie, a ja nie mam towarzyszy zabaw. Jesteś jedynym przyjacielem, jakiego mam.

Żółw roześmiał się głośno. „Hej, ho! więc to dlatego, że jestem dobrym towarzyszem zabaw, co? Jeśli to jest twój powód, to zupełnie inna historia. Co wtedy powiesz na pójście ze mną? Ja też potrzebuję przyjaciela, a jeśli pomożesz mi uciec, to jesteś moim przyjacielem.

„Ale jak zdjąć tablet z pleców?” – zapytał z powątpiewaniem Bamboo. „Jest bardzo ciężki”.

„To proste, po prostu wyjdź za drzwi. Tablet jest za wysoki, aby przez niego przejść. Zsunie się i usiądzie na podłodze zamiast na mojej muszli.

Bambus, szalony z zachwytu na myśl o wyruszeniu w podróż z żółwiem, obiecał słuchać poleceń drugiego. Po kolacji, gdy wszyscy spali w domku dozorcy, wyśliznął się z łóżka, zdjął z kołka ciężki klucz i pobiegł do świątyni.

„Cóż, nie zapomniałeś o mnie, prawda?” – spytał żółw, kiedy Bamboo otworzył żelazne wrota.

„O nie, nie złamałbym obietnicy. Jesteś gotowy?"

– Tak, gotowe. Mówiąc to, żółw zrobił krok. Tabliczka kołysała się do przodu i do tyłu, ale nie spadła. Żółw szedł dalej, aż w końcu wsadził swoją brzydką głowę przez drzwi. – Och, jak dobrze to wygląda na zewnątrz – powiedział. „Jak przyjemnie jest świeże powietrze! Czy to księżyc wschodzący tam? Po raz pierwszy widzę to od wieków. Moje słowo! spójrz tylko na drzewa! Jak urosły, odkąd postawili ten nagrobek na moich plecach! Na zewnątrz jest teraz zwykły las.

Bamboo był zachwycony, gdy zobaczył radość żółwia z ucieczki. „Bądź ostrożny”, zawołał, „aby tabliczka nie spadła na tyle mocno, by ją złamać”.

Kiedy to mówił, niezręczna bestia przeszła przez drzwi. Górny koniec pomnika uderzył o ścianę, runął iz wielkim hukiem runął na podłogę. Bambus zadrżał ze strachu. Czy jego ojciec przyjdzie i dowie się, co się stało?

„Nie bój się, mój chłopcze. Nikt nie przyjdzie o tej godzinie w nocy, żeby nas szpiegować.

Bambus szybko zamknął bramę, pobiegł z powrotem do domu i powiesił klucz na kołku. Przyjrzał się długo swoim śpiącym rodzicom, a potem wrócił do przyjaciela. Przecież nie będzie go długo, a ojciec na pewno mu wybaczy.

Wkrótce towarzysze szli szeroką drogą, bardzo powoli, bo żółw nie porusza się szybko, a nogi bambusa nie są zbyt długie.

"Gdzie idziesz?" – powiedział wreszcie chłopiec, kiedy już poczuł się z żółwiem bardziej jak w domu.

"Pójście? Jak myślisz, dokąd chciałbym się udać po moim stuleciu w więzieniu? Ależ z powrotem do pierwszego domu mojego ojca, z powrotem do tego samego miejsca, gdzie wielki bóg, Panku, i jego trzej pomocnicy wyrzeźbili świat.

„A czy to daleko?” – zawahał się chłopak, zaczynając czuć się choć trochę zmęczony.

„W tym tempie tak, ale, błogosław moje życie, nie sądziłeś, że możemy przebyć całą drogę w tym ślimakowym tempie, mam nadzieję. Wskocz mi na plecy, a pokażę ci, jak jechać. Przed świtem będziemy na końcu świata, a raczej na początku”.

„Gdzie jest początek świata?” zapytał Bambus. „Nigdy nie studiowałem geografii”.

„Musimy przekroczyć Chiny, potem Tybet i wreszcie w górach tuż za nimi dotrzemy do miejsca, w którym Panku uczynił centrum swojej pracy”.

W tym momencie Bamboo poczuł, że jest podnoszony z ziemi. Z początku myślał, że ześlizgnie się z zaokrąglonej skorupy żółwia i krzyknął ze strachu.

„Nigdy się nie bój”, powiedział jego przyjaciel. „Siedź tylko cicho, a nie będzie niebezpieczeństwa”.

Teraz wzniosły się wysoko w powietrze, a Bambus mógł spoglądać w dół na wielki las Hsi Ling, cały skąpany w świetle księżyca. Były tam szerokie białe drogi prowadzące do grobowców królewskich, piękne świątynie, budynki, w których przygotowywano woły i owce na ofiary, wysokie wieże i wysokie, porośnięte drzewami wzgórza, pod którymi chowano cesarzy. Do tej nocy Bamboo nie znał wielkości tego królewskiego cmentarza. Czy to możliwe, że żółw przeniesie go poza las? Nawet gdy zadał sobie to pytanie, zobaczył, że dotarli do góry, a żółw wspinał się coraz wyżej, by przekroczyć potężną kamienną ścianę.

Bambusowi zakręciło się w głowie, gdy żółw wzniósł się dalej w niebo. Czuł się tak, jak czasami, kiedy bawił się w wirowanie ze swoimi małymi przyjaciółmi i tak się zakręciło mu w głowie, że przewrócił się na ziemię. Jednak tym razem wiedział, że musi trzymać głowę i nie upaść, bo pod nim musiała znajdować się prawie mila do ziemi. W końcu przeszli przez górę i lecieli nad wielką równiną. Daleko pod Bambusem widać było uśpione wioski i małe strumienie wody, które w świetle księżyca wyglądały jak srebro. Teraz bezpośrednio pod nimi znajdowało się miasto. W ciemnych, wąskich uliczkach widać było kilka słabych świateł, a Bamboo wydało mu się, że słyszy ciche krzyki handlarzy wykrzykujących swoje nocne towary.

– To stolica Shan-shi tuż pod nami – powiedział żółw, przerywając długie milczenie. – Stąd do domu twojego ojca jest prawie dwieście mil, a zabraliśmy niecałe pół godziny. Dalej znajduje się Prowincja Dolin Zachodnich. Za godzinę będziemy nad Tybetem.

Śmiali się z prędkością błyskawicy. Gdyby nie upalne lato, Bambus byłby prawie zamarznięty. W rzeczywistości jego ręce i stopy były zimne i sztywne. Żółw, jakby wiedząc, jak jest mu zimno, podleciał bliżej ziemi, gdzie było cieplej. Jak przyjemnie dla Bamboo! Był tak zmęczony, że nie mógł już dłużej otwierać oczu i wkrótce szybował w krainie snów.

Kiedy się obudził, był ranek. Leżał na ziemi w dzikim, skalistym regionie. Niedaleko palił się wielki ogień, a żółw obserwował gotujące się w garnku jedzenie.

„Hej, ho, mój chłopcze! więc w końcu obudziłeś się po długiej jeździe. Widzisz, jesteśmy trochę za wcześnie. Bez względu na to, czy smok myśli, że może latać szybciej, pokonałem go, prawda? Przecież nawet feniks śmieje się ze mnie i mówi, że jestem powolny, ale feniks też jeszcze nie przyszedł. Tak, wyraźnie pobiłem rekord prędkości i miałem też ładunek do uniesienia, którego żaden z pozostałych nie miał, jestem tego pewien.”

"Gdzie jesteśmy?" zapytał Bamboo.

– W kraju początku – powiedział mądrze drugi. „Przelecieliśmy nad Tybetem, a potem przez dwie godziny lecieliśmy na północny zachód. Jeśli nie studiowałeś geografii, nie poznasz nazwy kraju. Ale oto jesteśmy i to wystarczy, czyż nie wystarczy każdemu? A dzisiaj jest coroczne święto ku czci stworzenia świata. To było dla mnie bardzo szczęśliwe, że bramy zostały wczoraj otwarte. Obawiam się, że moi starzy przyjaciele, smok i feniks, prawie zapomnieli, jak wyglądam. Od tak dawna mnie nie widzieli. Są to bestie szczęścia, których nie można ładować pod cesarską tablicę. Witam! Słyszę zbliżającego się smoka, jeśli się nie mylę. Tak, oto on. Jakże się cieszę, że go widzę!”

Bambus usłyszał wielki dźwięk przypominający szum ogromnych skrzydeł, a potem, podnosząc wzrok, zobaczył przed sobą ogromnego smoka. Wiedział, że to smok z obrazów, które widział i rzeźb w świątyniach.

Ledwie smok i żółw przywitali się, oboje bardzo szczęśliwi ze spotkania, dołączył do nich dziwnie wyglądający ptak, niepodobny do żadnego, jakiego Bamboo kiedykolwiek widział, ale o którym wiedział, że był feniksem. Feniks ten wyglądał trochę jak dziki łabędź, ale miał dziób koguta, szyję węża, rybi ogon i smocze pręgi. Jego pióra miały pięć kolorów.

Kiedy trzej przyjaciele wesoło rozmawiali przez kilka minut, żółw opowiedział im, jak Bambus pomógł mu uciec ze świątyni.

– Sprytny chłopiec – powiedział smok, delikatnie poklepując bambusa po plecach.

„Tak, tak, naprawdę sprytny chłopiec” – powtórzył feniks.

„Ach”, westchnął żółw, „gdyby tylko dobry bóg, Panku, był tutaj, nie powinniśmy być szczęśliwi! Ale obawiam się, że nigdy nie przyjdzie na to miejsce spotkania. Bez wątpienia jest w jakimś odległym miejscu, odcinając inny świat. Gdybym tylko mógł go jeszcze raz zobaczyć, czuję, że powinienem umrzeć w pokoju”.

"Posłuchaj!" zaśmiał się smok. „Jakby jeden z nas mógł umrzeć! Przecież mówisz jak zwykły śmiertelnik.

Przez cały dzień trzej przyjaciele rozmawiali, ucztowali i dobrze się bawili, rozglądając się po miejscach, w których żyli tak szczęśliwie, gdy Panku odcinał świat. Były też dobre dla Bamboo i pokazały mu wiele wspaniałych rzeczy, o których mu się nie śniło.

– Nie jesteś nawet w połowie tak złośliwy i srogi, jak malują cię na flagach – powiedział Bamboo przyjaznym głosem do smoka, gdy mieli się rozejść.

Trzej przyjaciele śmiali się serdecznie.

„O nie, to bardzo przyzwoity człowiek, nawet jeśli ma rybie łuski” – żartował feniks.

Tuż przed pożegnaniem feniks podarował Bambusowi na pamiątkę długie szkarłatne pióro, a smok dał mu dużą łuskę, która zmieniła się w złotą, gdy tylko chłopiec wziął ją do ręki.

„Chodź, chodź, musimy się pospieszyć”, powiedział żółw. „Obawiam się, że twój ojciec pomyśli, że się zgubiłeś”. Tak więc Bamboo, po spędzeniu najszczęśliwszego dnia w swoim życiu, dosiadł grzbietu żółwia i ponownie wzniósł się ponad chmury. Z powrotem lecieli jeszcze szybciej, niż przylecieli. Bambus miał tak wiele do opowiedzenia, że ​​ani razu nie pomyślał o pójściem spać, bo naprawdę widział smoka i feniksa i gdyby nigdy w życiu nie zobaczył niczego innego, zawsze byłby szczęśliwy.

Nagle żółw zatrzymał się w swoim szybkim locie i Bamboo poczuł, że się poślizgnął. Za późno wołał o pomoc, za późno próbował się ratować. W dół, z tej zawrotnej wysokości spadł, obracając się, skręcając, myśląc o straszliwej śmierci, która z pewnością nadchodzi. Śmigać! przebijał się przez wierzchołki drzew, na próżno próbując chwycić przyjazne gałęzie. Potem z głośnym krzykiem uderzył o ziemię i jego długa podróż dobiegła końca.

„AH”, westchnął ŻÓŁW, „GDYBY TYLKO DOBRY BÓG, P”ANKU, BYŁ TUTAJ”.

„Wyjdź spod tego żółwia, chłopcze! Co robisz w świątyni w błocie? Czy nie wiesz, że to nie jest odpowiednie miejsce dla ciebie?

Bambus przetarł oczy. Choć tylko na wpół rozbudzony, wiedział, że to głos jego ojca.

„Ale czy to mnie nie zabiło?” powiedział, gdy jego ojciec wyciągnął go za piętę spod wielkiego kamiennego żółwia.

„Co cię zabiło, głupi chłopcze? O czym możesz mówić? Ale pół zabiję cię, jeśli się z tego nie spieszysz i nie przyjdziesz na kolację. Naprawdę uważam, że robisz się zbyt leniwy, żeby jeść. Pomysł spania przez całe popołudnie pod brzuchem tego żółwia!”

Bambus, jeszcze nie całkiem rozbudzony, wytoczył się z pokoju z tabletami, a jego ojciec zamknął żelazne drzwi.

Zostaw komentarz!

Komentarz zostanie opublikowany po weryfikacji

Możesz zalogować się za pomocą swojej nazwy użytkownika lub zarejestrować się na stronie.