Siedem źrebiąt (Norweska bajka)

Bajki ludowe, Norweskie bajki ludowe512

Była sobie kiedyś para biednych ludzi, którzy mieszkali w nędznej chacie, z dala od wszystkich, w lesie. Dopiero co zdołali żyć z ręki do ust i mieli wielkie trudności w robieniu nawet tego, ale mieli trzech synów, a najmłodszy z nich nazywał się Kopciuszek, bo nie robił nic innego, tylko kłamał i grzebał wśród proch.

Pewnego dnia najstarszy chłopak powiedział, że wyjdzie, aby zarobić na życie; wkrótce dostał pozwolenie, aby to zrobić, i wyruszył w swoją drogę w świat. Szedł i szedł przez cały dzień, a gdy zaczęła zapadać noc, dotarł do królewskiego pałacu. Król stał na zewnątrz na schodach i zapytał, dokąd idzie.

– Och, szukam miejsca, mój ojcze – powiedział młodzieniec.

„Czy będziesz mi służył i pilnował moich siedmiu źrebiąt?” zapytał król. – Jeśli będziesz mógł ich pilnować przez cały dzień i mówić mi w nocy, co jedzą i piją, będziesz miał księżniczkę i połowę mojego królestwa, ale jeśli nie możesz, wytnę ci trzy czerwone paski na plecach.

Młodzieniec uważał, że bardzo łatwo jest pilnować źrebiąt i że poradzi sobie wystarczająco dobrze.

Następnego ranka, o świcie, królewski jeździec wypuścił siedem źrebiąt; i uciekli, a młodzieniec za nimi, tak jak to się zdarzyło, przez wzgórza i doliny, przez lasy na końcu bagien. Gdy młodzieniec tak długo biegł, zaczął się męczyć, a gdy wytrzymał trochę dłużej, był serdecznie zmęczony patrzeniem w ogóle, i w tej samej chwili doszedł do rozpadliny w skale, gdzie stary Kobieta siedziała wirując z kęsem w dłoni.

Gdy tylko ujrzała młodzieńca, który biegał za źrebakami, aż pot spływał mu po twarzy, zawołała:

„Chodź tu, chodź tu, mój przystojny synu, i pozwól mi uczesać ci włosy”.

Chłopak był wystarczająco chętny, więc usiadł w rozpadlinie skały obok starej wiedźmy i położył głowę na jej kolanach, a ona czesała mu włosy przez cały dzień, podczas gdy on leżał i oddał się lenistwu.

Gdy zbliżał się wieczór, młodzież chciała iść.

– Równie dobrze mogę wrócić prosto do domu – powiedział – bo nie ma sensu chodzić do królewskiego pałacu.

– Poczekaj, aż się zmrok – powiedziała stara wiedźma – a wtedy królewskie źrebaki znów przejdą obok tego miejsca i będziesz mogła pobiec z nimi do domu; nikt nigdy się nie dowie, że leżałeś tu cały dzień zamiast pilnować źrebiąt.

Kiedy więc przyszli, dała chłopcu butelkę wody i trochę mchu i kazała mu pokazać to królowi i powiedzieć, że to właśnie jadło i piło jego siedem źrebiąt.

„Czy czuwałeś wiernie i dobrze przez cały dzień?” – powiedział król, gdy wieczorem chłopiec zjawił się u niego.

– Tak, mam! powiedział młodzieniec.

– W takim razie możesz mi powiedzieć, co je i pije moje siedem źrebiąt – powiedział król.

Więc młodzieniec wyciągnął butelkę wody i kawałek mchu, który dostał od starej kobiety, mówiąc:

„Tu widzisz ich mięso, a tutaj ich napój”.

Wtedy król dowiedział się, jak odbyła się jego obserwacja, i wpadł w taką wściekłość, że kazał swoim ludziom natychmiast odgonić młodzieńca z powrotem do jego domu; ale najpierw mieli wyciąć mu na plecach trzy czerwone paski i posmarować je solą.

Kiedy młodzieniec wrócił do domu, każdy może sobie wyobrazić, w jakim był stanie. Powiedział, że raz wyszedł szukać miejsca, ale nigdy więcej nie zrobiłby czegoś takiego.

Następnego dnia drugi syn powiedział, że teraz wyruszy w świat szukać szczęścia. Jego ojciec i matka powiedzieli „nie” i kazali mu spojrzeć na plecy brata, ale młodzieniec nie zrezygnował ze swojego projektu i trzymał się go, a po długim, długim czasie dostał pozwolenie na wyjazd i zabrał się do dalej na swojej drodze. Kiedy szedł cały dzień, on też przyszedł do pałacu króla, a król stał na zewnątrz na schodach i zapytał, dokąd idzie; a kiedy młodzieniec odpowiedział, że chodzi w poszukiwaniu miejsca, król powiedział, że może przystąpić do jego służby i pilnować swoich siedmiu źrebiąt. Wtedy król obiecał mu taką samą karę i tę samą nagrodę, jaką obiecał swojemu bratu.

Młodzieniec natychmiast się na to zgodził i podjął służbę u króla, sądził bowiem, że bez trudu będzie mógł pilnować źrebiąt i informować króla, co jedzą i piją.

W szarym świetle świtu Władca Koński wypuścił siedem źrebiąt i odjechały one ponownie przez wzgórza i doliny, a chłopiec odszedł za nimi. Ale wszystko poszło z nim, tak jak poszło z jego bratem. Gdy długo, bardzo długo biegł za źrebakami i był zgrzany i zmęczony, minął szczelinę w skale, gdzie siedziała stara kobieta wirując z kądzielnicą i zawołała go:

„Chodź tu, chodź tu, mój przystojny synu, i pozwól mi uczesać twoje włosy”.

Młodzieży spodobała się myśl o tym, pozwolił źrebakom biegać tam, gdzie chciały, i usiadł w rozpadlinie skały obok starej wiedźmy. Więc siedział tam z głową na jej kolanach, odpoczywając przez cały długi dzień.

Źrebięta wróciły wieczorem, a potem też dostał od starej wiedźmy trochę mchu i butelkę wody, które miał pokazać królowi. Ale kiedy król zapytał młodzieńca: „Czy możesz mi powiedzieć, co je i pije moje siedem źrebiąt?” a młodzieniec pokazał mu kawałek mchu i butelkę wody, i powiedział: „Tak, tutaj możesz zobaczyć ich mięso, a tu ich napój”, król ponownie się rozgniewał i kazał wyciąć trzy czerwone paski plecami chłopaka, aby posypano ich solą, a następnie natychmiast odpędzono go z powrotem do jego własnego domu. Kiedy więc młodzieniec wrócił do domu, on również opowiedział o wszystkim, co mu się przydarzyło, i powiedział, że raz wyszedł na poszukiwanie miejsca, ale że nigdy więcej tego nie zrobi.

Trzeciego dnia Kopciuszek chciał wyruszyć. Powiedział, że miał ochotę sam spróbować obejrzeć siedmioro źrebiąt.

Dwaj inni śmiali się z niego i kpili z niego. „Co ja, kiedy wszyscy tak zachorowali z nami, czy myślisz, że ci się uda? Wyglądasz, jakbyś odniósł sukces – ty, który nigdy nie robiłeś niczego poza kłamaniem i grzebaniem w popiołach! powiedzieli oni.

– Tak, ja też pójdę – rzekł Kopciuszek – bo wziąłem to do głowy.

Dwaj bracia śmiali się z niego, a ojciec i matka błagali go, by nie szedł, ale wszystko na próżno, a Cinderlad wyruszył w swoją drogę. Kiedy więc szedł przez cały dzień, on również przybył do pałacu króla, gdy ciemność zaczęła zapadać.

Na schodach stał król i zapytał, dokąd jest związany.

– Chodzę w poszukiwaniu miejsca – powiedział Cinderlad.

– Skąd więc przychodzisz? zapytał król, gdyż do tego czasu chciał dowiedzieć się trochę więcej o tych ludziach, zanim przyjmie któregoś z nich do swojej służby.

Tak więc Cinderlad powiedział mu, skąd przybył i że jest bratem dwojga, którzy pilnowali siedmiu źrebiąt dla króla, a potem zapytał, czy mógłby spróbować pilnować ich następnego dnia.

– Och, wstydź się ich! – powiedział król, bo rozwścieczało go nawet myślenie o nich. „Jeżeli jesteś bratem tych dwojga, nie jesteś zbyt dobry. Mam już dosyć takich ludzi.

– No cóż, ale skoro tu przybyłem, możesz po prostu dać mi pozwolenie na podjęcie próby – powiedział Cinderlad.

„Och, dobrze, jeśli jesteś absolutnie zdeterminowany, aby obciąć sobie plecy, możesz postąpić na swój własny sposób, jeśli chcesz” – powiedział król.

– Zdecydowanie wolałbym mieć Księżniczkę – powiedział Kopciuszek.

Następnego ranka, w szarym świetle świtu, Władca Koni ponownie wypuścił siedem źrebiąt i wyruszyły przez wzgórza i doliny, przez lasy i bagna, a za nimi ruszył Kopciuszek. Kiedy biegł tak przez długi czas, on również doszedł do rozpadliny w skale. Tam stara wiedźma znowu siedziała wirując z kądzieli i płakała do Kopciuszka;

„Chodź tu, chodź tu, mój przystojny synu, i pozwól mi uczesać ci włosy”.

– Przyjdź więc do mnie; chodź do mnie!" – powiedział Kopciuszek, przechodząc, skacząc i biegając, trzymając mocno ogon jednego ze źrebiąt.

Kiedy bezpiecznie przeszedł przez rozpadlinę w skale, najmłodszy źrebak powiedział:

– Usiądź na plecach, bo przed nami jeszcze długa droga. Więc chłopak to zrobił.

I tak jechali dalej, bardzo długą drogę.

– Czy teraz coś widzisz? powiedział Źrebię.

– Nie – odparł Kopciuszek.

Więc pojechali kawałek dalej.

– Czy teraz coś widzisz? zapytał Źrebię.

– O nie – powiedział chłopak.

Kiedy przebyli tak długą, długą drogę, Źrebię ponownie zapytał:

– Czy teraz coś widzisz?

– Tak, teraz widzę coś białego – powiedział Cinderlad. „Wygląda jak pień wielkiej, grubej brzozy”.

– Tak, właśnie tam mamy wejść – powiedział Źrebię.

Kiedy dotarli do pnia, najstarszy źrebak złamał go z jednej strony, a potem zobaczyli drzwi, w których stał pień, a w środku było małe pomieszczenie, a w pokoju nie było prawie nic poza małym kominek i kilka ławek, ale za drzwiami wisiał wielki zardzewiały miecz i mały dzban.

– Czy potrafisz władać tym mieczem? zapytał Źrebię.

Cinderlad próbował, ale nie mógł tego zrobić; musiał więc wziąć łyk z dzbanka, potem jeszcze jeden, a potem jeszcze drugi, a potem z łatwością mógł władać mieczem.

– Dobrze – powiedział Źrebak; „A teraz musisz zabrać ze sobą miecz i nim odetniesz głowy całej naszej siódemce w dniu twego ślubu, a wtedy ponownie staniemy się książętami, tak jak byliśmy przedtem”. Jesteśmy bowiem braćmi Księżniczki, którą będziesz miał, gdy będziesz mógł powiedzieć królowi, co jemy i pijemy, ale jest potężny Troll, który rzucił na nas urok. Kiedy odetniesz nam głowy, musisz z największą ostrożnością położyć każdą głowę na ogonie ciała, do którego wcześniej należała, a wtedy zaklęcie, które rzucił na nas Troll, straci całą swoją moc.

Cinderlad obiecał to zrobić, a potem poszli dalej,

Kiedy przebyli długą, długą drogę, Źrebię powiedział:

– Widzisz coś?

– Nie – odparł Kopciuszek.

Więc pojechali dalej w dalszą odległość.

– A teraz? zapytał Źrebię, „Czy teraz nic nie widzisz?”

– Niestety! nie – powiedział Kopciuszek.

Tak więc znowu jechali dalej, przez wiele i wiele mil, przez wzgórza i doliny.

– A więc teraz – powiedział Źrebię – czy teraz nic nie widzisz?

– Tak – powiedział Kopciuszek; „Teraz widzę coś w rodzaju niebieskawej smugi, bardzo, bardzo daleko”.

– To jest rzeka – powiedział Źrebię – i musimy ją przekroczyć.

Na rzece wznosił się długi, piękny most, a kiedy dotarli na drugi brzeg, znów przebyli długą, długą drogę, a potem jeszcze raz Źrebak zapytał, czy Kopciuszek coś widzi. Tak, tym razem zobaczył coś, co wyglądało na czarne, daleko, daleko i było raczej jak wieża kościelna.

– Tak – powiedział Źrebak – w to wejdziemy.

Kiedy źrebięta weszły na cmentarz, zamieniły się w ludzi i wyglądały jak synowie króla, a ich ubrania były tak wspaniałe, że świeciły przepychem, weszły do ​​kościoła i otrzymały chleb i wino od księdza, który stał przed ołtarzem i wszedł też Kopciuszek. Ale kiedy ksiądz położył ręce na książętach i przeczytał błogosławieństwo, wyszli ponownie z kościoła, podobnie jak Kopciuszek, ale zabrał ze sobą butelkę wina i trochę poświęconego chleba. Ledwie siedmiu książąt wyszło na cmentarz, znów stali się źrebiętami, a Cinderlad wsiadł na grzbiet najmłodszego i wrócili tą samą drogą, którą przybyli, tyle że poszli znacznie, znacznie szybciej.

Najpierw przeszli przez most, potem pień brzozy, a potem starą wiedźmę, która siedziała w rozpadlinie wirującej skały, i przeszli tak szybko, że Kopciuszek nie słyszał, co stara wiedźma skrzeczała za go, ale usłyszała tylko tyle, by zrozumieć, że była strasznie wściekła.

Kiedy o zmroku wrócili do króla, było prawie ciemno, a on sam stał na dziedzińcu, czekając na nich.

„Czy czuwałeś dobrze i wiernie przez cały dzień?” powiedział król do Kopciuszka.

– Zrobiłem co w mojej mocy – odparł Kopciuszek.

– A więc możesz mi powiedzieć, co je i pije moje siedem źrebiąt? zapytał król.

Więc Kopciuszek wyjął poświęcony chleb i butelkę wina i pokazał je królowi. „Tu możesz zobaczyć ich mięso, a tutaj ich napój”, powiedział.

– Tak, pilnie i wiernie czuwałeś – rzekł król – i będziesz miał księżniczkę i pół królestwa.

Wszystko było więc przygotowane do ślubu, a król powiedział, że ma być tak okazałe i wspaniałe, że wszyscy powinni o tym słyszeć i wszyscy o to pytać.

Ale gdy zasiedli do uczty weselnej, oblubieniec wstał i zszedł do stajni, bo powiedział, że zapomniał o czymś, o czym musi iść i się przyjrzeć. Kiedy tam dotarł, zrobił to, co kazały mu źrebięta, i odciął głowy całej siódemce. Najpierw najstarszy, potem drugi, i tak dalej, zgodnie z ich wiekiem, i był niezwykle ostrożny, aby położyć każdą głowę na ogonie źrebaka, do którego należała, a kiedy to zostało zrobione, wszystkie źrebięta ponownie zostały książętami . Kiedy wrócił na ucztę weselną z siedmioma książętami, król był tak uradowany, że pocałował Kopciuszka i poklepał go po plecach, a jego narzeczona była jeszcze bardziej zachwycona nim niż przedtem.

„Połowa mojego królestwa należy już do ciebie”, powiedział król, „a druga połowa będzie twoja po mojej śmierci, bo moi synowie mogą zdobyć dla siebie kraje i królestwa teraz, gdy znów zostali książętami”.

Dlatego, jak wszyscy mogą wierzyć, na tym weselu była radość i radość.

Zostaw komentarz!

Komentarz zostanie opublikowany po weryfikacji

Możesz zalogować się za pomocą swojej nazwy użytkownika lub zarejestrować się na stronie.